rinnovamento gestione

March 20, 2009 | Filed Under [comunicazioni], [poesie], [traduzioni] | Leave a Comment 

 

Ho sempre pensato a questo luogo come un foglio dove poggiare soltanto i miei scritti, con pochi dettagli qui e lì che lo collegano ad altri lavori di cui mi occupo.
Attualmente sto leggendo tantissima poesia contemporanea e ho talmente tante cose per la testa che spesso mi viene difficile tenere il tutto chiuso nella piccola scatola del mio cervello. :-)
Essendo il lavoro che sto facendo anche molto corposo, insieme alle traduzioni e tutto il resto, pensavo di spostare qui l’intero contenuto anche del sito ParolaNomade, che rimarrà aperto, ma forse questo luogo ha dei visitatori più frequenti di quello spazio, quindi inserirò anche qui tutte le mie ricerche, traduzioni, letture e quant’altro.
Il mio sito non rimarrà quindi un sito di sole mie poesie, ma anche un luogo dove ci sono le mie letture, il mio modo di vedere la poesia di oggi e di ieri, le mie impressioni.
Con Clepsydra Edizioni comprendo sempre più che mi manca ancora tantissima poesia da studiare e leggere ed ho bisogno di mettere in ordine almeno quello che leggo oggi, per capire cosa leggere domani.
 
A.

 



Frammento da “parola mancante”

April 19, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 2 Comments 

*
 
 
avessi mani abbastanza per raccogliere tutte
le teste che mi tengo addosso, tutte le gambe
e le dita, le vene asciutte con l’interno cavo
e vuoto, avrei tempo allora per l’amore,
il nascere e il morire senza darmi pena.
   
* 
 
 
të kisha mjaft duar për të mbledhur të gjitha
kokat që mbaj veshur, të gjitha këmbët
dhe gishtat, venat e thata përbrënda të zgavërta
dhe bosh, do të kisha kohë atëherë për dashurinë,
rilindjen dhe vdekjen pa mundim.
 
 
 


Oltre i vetri

April 18, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | Leave a Comment 

che farci di una rosa in più in giardino.
 
pik-pik la pioggia suona, attenua
i nostri volti oltre i vetri
che al fiato, annebbiano la memoria
delle nostre bocche tremende
 
alla pelle che sa di nulla.
 
tu t’ignori per come sei altro.
io mi immagino.
çfarë të bëj me trëndafilin tepër në oborr.
 
pik-pik shiu tingëllon, zbut
fytyrat tona përtej xhamit
që nga fryma, mjegëllojnë kujtesën
e gojëve tona të tmerrshme
 
mbi lëkurën pa shije.
 
ti nuk njihesh për ç’farë je tjetër.
unë përfytyrohem.
 
 


Parola Nomade

April 18, 2007 | Filed Under [traduzioni] | Leave a Comment 

Ho deciso di inserire in uno spazio solo tutti i blog riguardanti le mie letture, le mie ricerche e le mie traduzioni.

Avendo troppe cose da fare non riesco a gestirne più – anche perchè il mio rapporto col web è cambiato parecchio – quindi preferisco includere tutto in uno spazio solo.

 

http://parolanomade.blogspot.com/

 

 

 



#387

February 26, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 2 Comments 

Novembre
 
 
In novembre ti darò il dorso della mano
sul palmo e vi conterò le vene snervate e tinte
di viola di vecchiaia; poi ti dirò delle labbra
in un bacio mai dato con la lingua madre, con le ciglia
assorte nel loro pensiero più lieve per sciogliere
il grido, la poca costanza che nelle fotografie assorbe
le rughe e le pieghe di ogni anno insieme.
 
*
 

Nëntori
 
 
Në nëntor do të jap kurrizin e dorës
në pëllëmbë dhe do të numëroj damarët e këputur dhe të lyer
ngjyrë vjollce nga pleqëria; pastaj do të them për buzët
në një puthje të pa dhënë me gjuhën e nënës, me qerpikët
të përhumbur në mendimin e tyre të lehtë për të çlidhur
ulërimën, të paktin ngulm që në fotografi përthith
rrudhat dhe dallgët e çdo viti bashkë.



#386

February 25, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | Leave a Comment 

Migrazione
 
 
La notte nota come le foglie migrano sempre
verso est: s'infrange il labbro sulla lacrima allora
ché so ricordare come al mare si estendeva
lo stesso vento e me, bambina, chiamando ore.
 
Terra fertile, d'olivi, arida e doppia in ogni tua forma
per essere sempre mia, ti perdono, ti svelo e ti denudo
delle parole; per averti piccola e distante in un gioco
di specchi e di bugie; avremo tempi per parlare noi due
quando sarò stanca di te, in ogni tua forma.
 
Migra come me, silenziosa nei tuoi pianti
un giorno di marzo, di dieci inverni andati
e ripetuto, con l'unico nome tuo, quell'addio
sa ancora chiamarsi lontana primavera.
*

Shtegtimi
 
 
Nata dallon si fletët shtegtojnë gjithëmonë
drejt lindjes: thyhet buza tek loti atëherë
se di të kujtoj si në det zgjerohej
e njëjta erë dhe mua, fëmijë, duke thirrur prej orësh.
 
Tokë pjellore, ulliri, e thatë dhe e dyfishtë në çdo formën tënde
se të dua për vete, të fal, të zbuloj dhe të zhvesh
prej fjalëve; për të të patur të vogël dhe të larguar në një lojë
të pasqyrave dhe të gënjeshtrave; do kemi kohë të flasim ne të dyja
kur do jem e lodhur nga ty, në çdo formën tënde.
 
Shtegto me mua, e heshtur në qariet e tua
një ditë marsi, të dhjet dimrave të kaluar
dhe e përsëritur, me të vetmin emrin tënd, ajo lamtumirë
di akoma të quhet e largët pranverë.



#385

February 25, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 2 Comments 

Memorie parlanti
 
Non so quanta memoria ci rimane
di questi giorni scesi al buio: come un nocciolo
schiuso, da frutto troppo maturo, l’anima inchioda
i propri resti ai muri, bassi, da camminarci appena
con gli occhi e scindere lo sguardo sull’angolo esile
della nostra stanza, che sta ferma lì ad osservare
le suole consumate dei nostri viaggi altrove.
 
 
*
 
Kujtime që flasin
 
Nuk e di sa kujtime na mbetin
të këto ditëve të rëna në errësirë: si një bërthamë
e hapur, prej fruti shume të pjekur, shpirti ngul
të mbeturat e tij në mure, të vogla, sa të ecësh sipër
me sytë dhe të përçahet vështrimi tek cepi i hollë
i dhomës tonë, që rri e palëvizshme duke parë
shollat e ngrëna të udhëtimeve tona tjetërkund.


#384

February 23, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 4 Comments 

 

Il tempo
 
L'ombra dirada, sospesa

sul filo a stento, e il giorno sa

di sorriso appena dalla tenda

della finestra; dimena il braccio

                     e sboccia

tanti sguardi quanto i gesti

ché è mattina quando di fretta

sembra scorrere l'ora.
 
*
 

Koha
 
Hija rrallohet, pezull
mbi fill me mundim, dhe dita di
prej pak buzëqeshjeje nga perdja
e dritares; tund krahun
                dhe lulëzon
aq vështrime sa lëvizjet
se ështe mëngjes kur me shpejtësi
duket kaluar ora.



#383

February 23, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 3 Comments 

Io e te
 
 
Snocciola lo spirito l’anima
come un chiodo appesa sul muro
più alto – dimentica quanto odore
e rabbia (color gesso) sul piatto si ferma
e poi vola – dimentica come e dove
                   io e te
                   tu e io
            dimentichiamo
le case sotto i piedi e armiamo le palpebre
di occhi diversi.
                        Silenziosamente c o s ì
s’integra il tuo braccio all’ala, s’ordina
il dente sotto il palato e la lingua scavata
abbastanza non dà tregua al tuo sapore
                                        privo e immane;
avremmo dunque tanto quanto amammo
una mano piena e vuota da schernire
noi stessi; sei così divino a me
              così poco tu che non sono io
               
una bocca e un’unghia strappata
                  per lasciarmi andare.
 
 
Unë dhe ti
 
 
Shpirti i heq bërthamën zemrës
si një gozhdë e varur mbi muret
më te larta – harron sa erë
dhe zemërim (ngjyrë shkumësi) mbi piatë ndalon
dhe pastaj fluturon – harron si dhe ku
                               unë dhe ti
                               ti dhe unë
                        harrojmë
shtëpitë poshtë kembëve dhe armatosim qepallat
me sy të ndrushëm.
                              Heshtësisht   k ë sh t u
bashkohet krahu yt me krahun, rregullohet
dhëmbi poshtë qiellzës dhe gjuha e ngrënë
aq sa duhet nuk jep armëpushim shijes tënde
                                të hequr dhe të përbindshme;
prandaj do kemi aq sa deshëm
një dorë të mbushur dhe bosh për të tallur
vetveten tonë; je kaq hyjnor për mua
                      kaq pak ti sa s’jam unë
 
një gojë dhe një thua i hequr
                      për të më lër të iki.


#382

February 11, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | Leave a Comment 

Il sogno del melogranno
Ti vedo sbucciare un melograno
come un limone appena colto
accanto al mare, disteso nell'ala
del suono d'onda e andare giù, col collo
e pesare sul sonno; dovrei ricordarti
quante scale salimmo per scrutare
la terra da su, sopra la collina
e mi sbucciai il ginocchio e ti sbucciai
il cuore, come un mandarino maturo
di mare e di sale, sotto i piedi;
ritornammo vecchi appena un attimo
appena un peso rammentò
d'essere vivi ancora; come allora
una piastra calda sull'anima
è la mano, la pietra sul dorso che vola
e cade giù a fare il gioco, a fare la storia:
la terra è dritta ma va a rovescio
sulla luna, impegna un angolo e
l'abbandona; saremo ancora qui
al ritorno, dimentichiamoci, per ora.
***
E se gridassi sapresti dirmi
le corde che tocca la mia voce
per rifare il fiato nella stessa onda
e studiarlo appena al ricordo; le mie
vene sono sudicie e stanche già prima
dei passi mattutini; forse è ora che lasci
(che sia un inganno l'esserci) il tempo
del sangue - ubriachi quanto mai le menti
dimenticano lo spazio e ne fanno barche
di carta e aeroplani cadenti sempre all'inggiù
come torrenti aspre tra pini marini,
lunghi abbastanza da scorgerli una volta
e poi basta perchè se ne è pieni; daresti
un nome, una pena o un chiodo da appendere
gli occhi al camino e lasciarli bruciare:
la distinzione d'essere donna o uomo
marca solo aggettivi in disuso;
amiamoci dunque e basta, come fanno
correndo gli uccelli che migrano e ritornano;
ma non ritorniamo stavolta, ricorda,
non più, non più, non ora.
***
Il melograno si riconta all'alba
chicco su chicco a forma di spugna
rossa ma viva, silenziosa appena
sui nostri volti che marcano la cadenza
dei giorni sempre più effimeri verso l'inverno,
di nuovo, colte le labbra sui gusci della notte
e l'ombra lasciata al caso (tanto il sole manca)
ridimensiona le curve dei riflessi continui
delle nostre gambe: l'erba dimentica di crescere
sotto gli stessi passi e le case avranno
un volto solo ogni notte, come di mattina
un piede fuori per ritirare il giornale;
forse sapremo quanto e come, come e dove
ci sorveglia l'istinto, per come si è animali
già nelle viscere, già nel cuore; sorreggi
dunque l'ala incastrata alla coscia
e lasciati cadere giù ma dimenticati
di morire: non è l'ora, non ora.
***
Ricambia amore, in questo istante,
il bacio, il pegno e il braccio cadente
sul petto, l'ordine delle cose,
l'inganno e la forma di esso, come
un gigante di favole estinte, di odori
clandestini e forme, ordite nelle ore,
sorprese; sorprendimi dunque
una volta sola, una volta ancora,
e ricorda, d'esserti una e nessuna,
mai e tutt'ora;
e ora svegliati, amore,
e alzati, ché è ora.
 

Ëndërra e shegës
Të shikoj duke hequr lëkurën shegës,
si një limon i porsa këputur
afër detit, i shtruar në flatrën
e tingullit të dallgës duke vajtur poshtë, me qafën
duke rënduar ne gjum; duhet të të kujtoj
sa shkallë hipëm për të vëzhguar
tokën nga lartë, sipër kodrës
dhe gërvishta gjurin dhe të gërvishta
zemrën, si një manderinë e pjekur
prej detit dhe prej kripës, poshtë këmbëve;
u kthemë të plakur porsa një çast
sapo një rëndesë përmendi
që jetojmë akoma; si atëherë,
një pllakë e ngrohtë mbi shpirt
është dora, guri mbi shpinë që fluturon
dhe bie poshtë për të bërë lojën, për të bërë historinë:
toka është e drejtë por ecën e përmbysur
mbi hënë, zë një cep dhe
e braktis; do të jemi akoma këtu
në kthim, le të harrohemi, për tani.
***
Dhe po të bërtas do të dish të më thuash
tejzat që prek zëri im
për të bëre prapë frymën në të njëjtën dallgë
dhe ta studjosh porsa në kujtim; damarrët
e mi janë të ndryrë dhe të lodhur që më parë
në hapet e mëngjesit; ndoshta është çasti të lë
(të jetë një gabim qënja) kohën
e gjakut - të dehura si asnjëherë mendjet
harrojnë hapësirën dhe bëjnë me të varka
me letra dhe aeroplane që bien gjihëmonë poshtë
si përronj të egër në mes të pishave të detit,
të gjatë sa për t'i dalluar një herë
dhe pastaj boll se je i mbushur prej tyre; do të japësh
një emër, një mundim ose një gozhdë për të varur
sytë në oxhak dhe t'i lësh të digjen:
dallimi të jesh grua ose burr
shquan vetëm mbiembrat të pa përdorur;
le të duhemi atëherë dhe boll, si bëjnë
duke ecur me vrapë zogjt që shtegtojnë dhe kthehen;
por le mos të kthehemi ketë herë, kujtohu,
jo më, jo më, jo tani.
***
Shega numërohet prapë në agim
kokërr mbi kokërr me formën e sfungjerit
tëkuq por të gjallë, të porsa heshtur
në fytyrat tona që dallojnë ritmin
e ditëve gjithmonë kalimtar drejtuar dimrit,
edhe një herë, të mbledhura buzët në guaskat e natës
dhe hija e lënë fatit (sidoqoftë dielli mungon)
rivlerëson kthesat e releksit të vazhdushëm
të këmbëve tona: bari harron të rritet
poshtë hapave të njëjta dhe shtëpitë do kenë
një fytyrë të vetme çdo natë, si ditën
një këmbë jashtë për të marr gazetën;
ndoshta do të dijmë sa dhe si, si dhe ku
na ruan istinkti, ngaqë jemi kafshë
që në kocka, që në zemër; mbahe
atëherë krahun të mbërthyer me kofshën
dhe lëshohu të biesh poshtë por harro
të vdesësh: nuk ështe çasti, jo tani.
***
Këmbei dashur, në ketë çast,
puthjen, pengun dhe krahun të rënë
mbi gjoks, rradhën e gjërave,
gabimin dhe formën e tij, si
një gjigant në përralla të shuara, me erë
të fshehtë dhe forma, të endura në orë,
të çuditura; më çudit atëherë
një herë të vetme, një here akoma,
dhe kujto, të të jem një dhe asnjë,
asnjëherë dhe tashmë;
dhe tani zgjohu, i dashur,
dhe ngrihu, se eshtë çasti.



#381

February 9, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 8 Comments 

Come fossimo gentili bambini
 
Insegna come l’acqua prende vita
dalla fiamma e la tegola cade
con la pioggia come un muro a picco
sul mare – il silenzio ha una forma sola:
l’andirivieni della polvere, un sottostrato
di terra, scorrevole come un fiume profondo
abbastanza per caderci in due in piedi;
noi forse sapremo allora che il giorno
ha due bocche sole da udire
e forse una terza corrode il timpano,
l’asciuga del suono, lo tempra
e l’abbandona come un panno vecchio
a lato della strada; sappiamo il limite
forse e dunque il mischiare il sangue
sulla stessa coppa, prende forma di calice
e ubriaca come fossimo gentili bambini,
fasulli segni di notte e giorno, gli stessi d’ora,
gli stessi di ieri, domani chissà;
 
e mi dirai come e dove vedremo
i rami spezzarsi dal vento e rinascere
sotto terra con ogni ramo-radice e ogni
memoria; e accorrerò afflitta
per asciugarti il sudore e la fatica
sarò io, il braccio incarnato del sangue,
sulla stessa coppa che prende forma di calice
e ubriaca, come fossimo fanciulli gentili, bambini.
 
 

Sikur të ishim fëmijë të sjellshëm
 
Trego si uji merr jetë
nga flaka dhe tjegulla bie
me shiun si një mur thikë
mbi det – heshtja ka një formë të vetme:
vajte-ardhja e pluhurit, një shtrat i poshtëm
i tokës, rrëshqitës si një lum i thellë
aq sa të biem të dy në këmbë;
ne ndoshta do dijmë atëherë se dita
ka dy goja të vetme për të dëgjuar
dhe ndoshta një të tretë gërryen daullen e veshit,
e thanë prej tingullit, e kalit
dhe e braktis si një rrobë të vjetër
në anë të rrugës; njohim kufirin
ndoshta dhe prandaj të përziesh gjakun
në të njejtën kupë, merr formën e kupës
dhe deh sikur të ishim fëmijë të sjellshëm,
shënja të rrema natën dhe ditën, të njëjtët e tanishëm,
të njëjtët të të djeshmes, nesër kushedi;
 
dhe do më thuash si dhe ku do shikojmë
degët të priten nga era dhe të rilindin
poshtë tokës me çdo degë-rrënjë dhe çdo
kujtesë; e do ngarendtoj e pikëlluar
për të të fshirë djersën dhe mundimi
do jem unë, krahu i mishëruar i gjakut,
në të njëjtën kupë që merr formën e kupës
dhe deh, sikur të ishim të rinj të sjellshëm, fëmijë.



Dimora della poesia albanese

February 4, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 3 Comments 

Per chi fosse interessato ho aperto questo nuovo spazio dove inserire le mie traduzioni di poeti albanesi.

Poesia albanese



Traduzioni di poesia albanese

February 4, 2007 | Filed Under [poesie], [presenze], [traduzioni] | 5 Comments 

Inizia la mia collaborazione con il poeta Stefano Guglielmin che pubblicherà mensilmente sul suo blog delle mie traduzioni di poeti albanesi.

Buona lettura!

Poesia albanese



Con le pupille dilatate – Me kokrrat e syrit të zgjeruara

January 26, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 4 Comments 

E si saprà di me
un cartone addormentato sugli alberi
sulle gote della primavera e il plico delle foglie
sul tavolo avrà stanze ubriache intorno
e bianchi muri da coprire di nero
di altri muri e capelli
quanti capelli distinti come fortezze di pietra
nell’acqua                     e scendere
giù, con gli occhi, con le pupille dilatate,
avrò dimenticato l’odore e la forma più ovvia
del pensiero; la mania riguarda certe cose
e certe altre le perdona con l’andare;
 
e si avrà di me
una barca nell’Adriatico che corre
e poi striscia e vomita su se stessa
tutto il sapore delle cose, tutto il pianto,
il verme addormentato nel guscio di bambina,
il tempo e le pietre e le storie
sempre negli occhi, con le pupille dilatate.
 
 

Dhe do të dihet mbi mua
një karton i fjetur mbi pemë
në faqet e pranverës dhe paketa e gjetheve
mbi tavolinë do të ketë dhoma të dehura rrotull
dhe mure të bardha për ti mbuluar me të zezë
me mure të tjera dhe flokë
sa shumë flokë të dalluar si kala prej guri
në ujë                dhe duke zbritur
poshtë, me sytë, me kokrrat e syrit të zgjeruara,
do të kem harruar erën dhe formën më të natyrshme
të mendimit; mania i përkaset ca gjërave
dhe ca gjëra të tjera i fal duke ikur;
 
dhe do të kihet mbi mua
një varkë në Adriatik që ecën me vrapë
dhe pastaj zvarritet dhe vjell mbi veten e saj
gjithë shijen e gjërave, gjitë të qarat,
krimbin e fjetur në lëvoren e fëmijës,
kohën dhe gurët dhe historitë
ghithëmonë në sy, me kokrrat e syrit të zgjeruara.



#2

January 25, 2007 | Filed Under [traduzioni] | 4 Comments 

Abbiamo così le parole nei nodi indifesi delle mani e ricordiamo -donne come donne e uomini da uomini – quanto spazio s’è dato alle labbra e al petto. Chiamala pure paura; una forma d’amore meno grave è forse illudersi, il piegarsi su altre cose, su altre vie      perfetti e distinti; noi però s’è una cosa sola, una cosa sola come l’esserci         e languidamente correggo il passo, la veglia e l’anca pronunciata che in te mi dà dimora.

*

Kemi kështu fjalët në nyjet e pambrojtura të duarve dhe kujtojmë – gratë si gratë dhe burrat si burra – sa hapësirë i është dhënë buzëve dhe gjoksit. Quhe edhe frikë; një formë e dashurisë më pak e rëndë është ndoshta sikur të gënjesh veten, sikur të përthyesh në gjëra të tjera, në rrugë të tjera          perfekt dhe të dalluar; ne ama jemi një gjë e vetme, një gjë e vetme si qënja         dhe me zbehtësi korrigjoj hapin, përgjimin dhe vithjen e shquar që tek ty më jep shtëpi.

dalla raccolta Firmamento Singolo



Amore amante – I dashur dashnor

January 18, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 15 Comments 

Lì, trascinando il ginocchio all’interno della costola,
una zavorra imbarcata nell’inguine – densa tanto
da sentire odore marcio e pigro – m’addenso
nel tuo occhio maledetto quanto la fame
la sete di te, come memoria congiunta al patibolo
tanto lapidata me ai piedi del pioppo
così nuda e fresca una rosa abbracciata dalle sue spine
sotto gli occhi del dio di poca ragione e poche vesti
così entrambi ubriachi, ci amammo
 
e mi ricordo ancora il ventre poco appeso al ramo
per schiacciarmi come gravida formica
e invecchiare la forza così greve in te – sudavi;
poco asciutta pure la tua bocca moriva nel mio seno;
s’andava – tanto calva ero io del pensiero
e tanto morivo
come corda ombelicale di cui si sa la fine
e l’orlo del mio peso m’innescava il verme
come bottone consumato d’una vita di già fine
 
precoce, andante e stanca;
 
come darei il piede alla terra e mi staccherei
il sesso tanto schivo di te di noi forse rimandati
e persi – abbiamo altro da consumare che non sia amore
che non si sappia – e dimmi
 
una brocca del mio sangue non basta
ma non si stacca dalla mia vena il laccio
che sa ancora del tuo seme e del tuo dente
addentato alla coscia.
*
 
Atje, duke e tërhequr gjurin përbrënda brinjës,
një thes i ngarukuar në mes të kofshëve – i dëndur shume
sa të degjohet era e qelbur dhe dembele – dëndem unë
në syrin tënd të mallkuar sa uria
etja për ty, si kujtim i ngjitur në patibull
aq e varrosur unë në këmbët e plepit
kaq lakuriq dhe e freskët      një trëndafil i përqafuar nga gjëmbat e tij
poshtë syve të zotit    me pak arsye dhe pak veshje
kështu bashkë të dehur, u deshëm
 
dhe kujtoj akoma barkun pak i varur në deg
për të më shtypur si milingonë shtatzane
dhe të plaket forca kaq e rëndë tek ty – djersije;
pak e thatë edhe goja vdiste te gjoksi im;
po iknim – aq tullace isha unë prej mendimit
dhe shumë vdisja
si kordon i lindjes të cilit i njihet fundi
dhe cepi i rëndesës time më fuste krimbin
si një kopsë e ngrënë e një jete të tashmë fund
 
të parakohshëm, duke ikur dhe e lodhur;
 
sa do të jepja një këmbë tokës dhe do të shkulja
seksin kaq i tërhequr   prej teje prej ne ndoshta të ridërguar
dhe të humbur – kemi tjetër për të harxhuar që mos të jet dashuri
dhe mos të dihet – dhe thuamë
 
një kabash me gjakun tim nuk mjafton
por nuk çlidhet nga vena ime lidhsja
që ndjen akoma prej farës tënde dhe dhëmbit tënd
të ndukur në kofshë.


Colli albanesi – Kodra shqiptare

January 11, 2007 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 7 Comments 

Acqua e zucchero sul pane
e gioconde mattine tra terra
e spine; una mano sotto l’altra 
         così tremava
e udiva, madre,
         udiva
il colle sopra i menti
e le prugne oltre, sotto i tetti
e le parole dei plebei - e noi
così vecchi nelle ombre
s’ammazzava per il pane
        con le bocche
così in croce che s’armava il fiato
di polvere     e luce.
 
*

Ujë me sheqer mbi bukë
dhe mëngjese të çiltër nëpër tokë
dhe gjëmba; një dorë poshtë tjetrës
        kështu dridhej
dhe dëgjonte, nënë,
        dëgjonte
kodrën mbi mjekrat
dhe kumbllat përtej, poshtë çative
dhe fjalët e popollit – dhe ne
kaq të plakur nëpër hije
vriteshim për bukën
       dhe për grykët
aq në kryq sa armatosej dhe fryma
me pluhur      dhe dritë.

 
 
 


Terra – Toka

December 21, 2006 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 2 Comments 

Ci si distingue
        -  la mia terra è circolare
           tra giardini di Butrinto
                             e il mare -
la pietra sul foglio
marca le briciole del sospiro
una volta ancora – ché torno
          aspettami
          odorami e annidami
col ginocchio impigrito
pure il seno s’altera  in me
 
ed essere altrove,
non è la stessa forma
cava – come un labbro
          sotto la lacrima, il ciglio.
 
 
Dallohemi
       -  toka ime është e rrumbullakët
           në mes të parqeve të Butrintit
                           dhe detit -
guri në flet
shquan thërimet e psherëtitjes
edhe një herë – se do kthehem
           pritëm
           më mer erë dhe përmbahmë
me gjurin dembel
dhe gjoksi mërzitet  te mua
 
dhe të jesh në vënd tjetër,
nuk është e njëjta formë
e ngrënë – si buza             
                poshtë lotit, qerpiku.


Da quando sei – Që kur je

December 20, 2006 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 1 Comment 

Da quando sei
            descrizione d’un immagine
virgola diventa la lacrima sul foglio
      insana l’anima
      perdona il volto e l’occhio
      smarrisce le pochezze,
      l’invenzione dell’essere
                - così poco sei sulle dita
                  ché fragile è pure il pensiero
                  d’esserti
 
          colore in una tela
          unicamente   buia.
 
Që kur je
           përshkrim i një përfytyrimi
presje bëhet loti në fletë
     i sëmur shpirti
     fal fytyrën dhe syri
     humbet të paktat
     shpikjen e qënjes
            – kaq pak je nëpër gishta
              sa është i dobët edhe mendimi
              të jem
 
    ngjyrë në një tablo
    vetëm   të errët.


Dimenticanze – Të harruarat

December 19, 2006 | Filed Under [poesie], [traduzioni] | 2 Comments 

Si rammentano ad oriente

le pupille schiacciarsi le mani

a suon di carillon - svestite

da pietre denudate dal mare,

         poche volte si cammina

         e poche altre si fa lo stesso nome

         per ore -

come granchi appesi a ragnatele disgiunte

pendenti negli occhi:

         sanno che è qui in paralisi

         la stessa memoria.

Harrohen në lëndje

kllapat e syrit që shtypin duart

me musik të karillonit – të zhveshura

si gurë të zhveshur në det,

         pak herë ezim

         dhe pak herë të tjera thuhet i njëjti emër

         për orë -

si gafore të varura në merimangat e thyera

varëse në sy:

         dinë që është këtu i paralizuar

         i njëjti kujtim.